«Η ΜΝΗΜΗ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΒΑΣΙΚΟ ΜΟΥ ΕΡΓΑΛΕΙΟ» -Ξεκινάτε την ποιητική σας διαδρομή, με απολύτως διακριτό το προσωπικό στίγμα: οι λαϊκοί άνθρωποι, οι επαρχιακές πόλεις, οι φτωχές αθηναϊκές συνοικίες. Μιλήστε μας για την επίδραση όλων αυτών στην γραφή σας. Γεννήθηκα, όπως γνωρίζετε, σε επαρχιακή πόλη, στη Μεσσήνη, και επιπλέον οι καταβολές μας εκπορεύονταν από τη λαϊκή
Πέτρου Α. Τσώνη Καλό ήταν σε γενικές γραμμές το καλοκαίρι για τη Μεσσηνία. Αρκετοί ήταν και φέτος οι Έλληνες που προτίμησαν να περάσουν τις διακοπές τους στην περιοχή μας και σε αυτό συνέβαλαν τα μέγιστα η ολοκλήρωση του εθνικού δρόμου, αλλά και η τεράστια διαφήμιση του τουριστικού συγκροτήματος του αείμνηστου καπετάν Βασίλη. Όμως,
ΨΗΦΙΔΩΤΑ, ΕΠΑΥΛΕΙΣ, ΛΟΥΤΡΑ, ΑΓΟΡΑΝΟΜΙΚΟΙ ΠΑΓΚΟΙ ΣΤΙΣ ΝΕΕΣ ΑΠΟΚΑΛΥΨΕΙΣ Μια χαμένη κωμωδία του Μενάνδρου ξαναζωντανεύει σε ένα τεράστιο ψηφιδωτό που αποκάλυψε η αρχαιολογική σκαπάνη του καθηγητή του Πέτρου Θέμελη στην Αρχαία Μεσσήνη. Ένα ψηφιδωτό που η αποκάλυψή του άρχισε την προηγούμενη χρονιά και σχεδόν ολοκληρώθηκε φέτος. Πρόκειται για την κωμωδία του Μενάνδρου «Μεσσηνία γυνή» ή
40 χρόνια μετά δεν ξεχνούμε του Χρήστου Ζερίτη Φύγανε οι επτά φίλοι από την Καλαμάτα και φτάσανε στηN Κύπρο. Ο Άντρος, ο ταξιτζής, τους περίμενε στη Λάρνακα και από κει στο ξενοδοχείο. Το απόγευμα στον πύργο Σιακόλα. Παρατηρητήριο με πολύ καλή ορατότητα. Στο βάθος το Κιόνελι και από πάνω, στην πλαγιά του Πενταδάχτυλου, η τεράστια
Ερασιτέχνης στιχουργός και ταπεινός δημιουργός του Πέτρου Α. Τσώνη «Βασίλης Παπαδόπουλος, γεννήθηκε στα Φιλιατρά Μεσσηνίας, γιος του Χαράλαμπου και της Αντωνίας, παιδί σαν όλα τα παιδιά του μόχθου και της αγωνίας, ερασιτέχνης στιχουργός και ταπεινός δημιουργός». Το μικρό αυτό κειμενάκι αποτελεί τον πρόλογο στο βιβλίο του συμπατριώτη μας Βασίλη Παπαδόπουλου, που εκδόθηκε πριν από
Καφενείον ο Χαρίλαος Της Ελένης Χρονοπούλου Τα ήθη και τα έθιμα ενός λαού δείχνουν την κουλτούρα του. Αν δεν υπάρχει παρελθόν, δεν υπάρχει και μέλλον. Κάπου το διάβασα αυτό και βρήκα ότι ταιριάζει γάντι σε αυτό που θα σας διηγηθώ: Ο Σύλλογος Γυναικών Άριος μας εντυπωσίασε και φέτος, όπως κάθε χρόνο. Με αφορμή
Τελευταίο Σαββατοκύριακο του Σεπτεμβρίου και στην Παλιά Πόλη της Κυπαρισσίας, εκεί γύρω από το βράχο όπου δεσπόζει το Κάστρο των Γιγάντων και πιο δίπλα στην ιστορική Αγία Τριάδα, ζωγράφοι αποτυπώνουν στον καμβά τους όσα τους εμπνέει ο παραδοσιακός οικισμός. Ήταν οι 17 ζωγράφοι που προσκάλεσε το Πρόγραμμα για την Προστασία και Ανάδειξη της Παλιάς Πόλης
Μια μαγική βραδιά στη Φοινικούντα του Πέτρου Τσώνη Μάρτης του 1964. Ο 23χρονος κινηματογραφιστής, Γιάννης Λιγουδιστιανός, με το φορητό κινηματογράφο του Χαρακοπιού, παίζει στη Φοινικούντα, στο καφενείο του Σωκράτη Σαββάκη, την ιταλική περιπέτεια «Ιππότης Παρταλιάν». Πενήντα χρόνια αργότερα, στα τέλη του Σεπτέμβρη, ο Γιάννης Λιγουδιστιανός και ο φορητός κινηματογράφος του Χαρακοπιού επέστρεψαν στη Φοινικούντα
ΠΕΙΡΑΜΑΤΑ ΤΟΥ ΙΝΣΤΙΤΟΥΤΟΥ ΕΛΑΙΑΣ ΚΑΛΑΜΑΤΑΣ του Σταύρου Χ. Μαρτίνου Είναι δηλητήριο, σκοτώνει κάθε οργανισμό που θα βρει στο διάβα του, μολύνει τα πάντα. Όλα αυτά, σύμφωνα με τον περισσότερο κόσμο, τα κάνει ο κατσίγαρος, δηλαδή τα λιόζουμα των ελαιοτριβείων. Τελικά, όμως, όλα αυτά είναι πλάνη και στην πραγματικότητα τα λιόζουμα είναι το πληρέστερο και
του Πέτρου Τσώνη Η ερημοποίηση της Μεσογείου δεν είναι επιστημονική υπόθεση εργασίας, αλλά πραγματικότητα, που αργά μα σταθερά έρχεται και προς τα δικά μας μέρη. Θυμάμαι παιδί, στις δεκαετίες του ’60 και του ’70, με το που άρχιζε το άπλωμα των σταφυλιών στις λιάστρες, ξεκινούσε και το άγχος της βροχής. Και δεν υπήρχε
