ΕΝ ΚΑΛΑΜΑΙΣ Πέτρος Α. Τσώνης Για μια ακόμη χρονιά ρυθμιστής της τιμής του ελληνικού ελαιολάδου είναι οι Ιταλοί, δια των ανθρώπων τους στη χώρα μας. Σαν τη γάτα με τον ποντικό άρχισαν το παιχνιδάκι τους, με χαμηλή τιμή στην αρχή της παραγωγής, αυξανόμενη προς το τέλος του Δεκεμβρίου, οπότε άγγιξε τα 3 ευρώ το κιλό.
Συνέντευξη στον Σταύρο Μαρτίνο Η αλλαγή το στοίχημα του Κώστα Κατσούλη Νέο ξεκίνημα. Ο πρόεδρος του Αγροτικού Συνεταιρισμού Ένωση Μεσσηνίας (διαδέχτηκε την Ένωση Αγροτικών Συνεταιρισμών Μεσσηνίας), Κώστας Κατσούλης, αυτό που θέλει να πετύχει αναλαμβάνοντας την προεδρική καρέκλα είναι να αλλάξει τα πράγματα στην πολύπαθη αγροτοσυνεταιριστική οργάνωση. Ωστόσο, πρέπει να προσπαθήσει πολύ προκειμένου να κερδίσει
του Θανάση Παντέ «Το ντοκιμαντέρ είναι ένα εργαλείο να εκπαιδεύσουμε και να πληροφορήσουμε» Υπάρχουν γύρω μας δημιουργοί τόσο χαμηλών τόνων που προτιμούν να περνούν απαρατήρητοι, αφήνοντας το έργο τους να μιλήσει. Σ’ αυτή την κατηγορία σεμνών δημιουργών ανήκει και η Τζίνα Πετροπούλου, που αυτή την περίοδο παραδίδει μαθήματα ντοκιμαντέρ στο Καλλιτεχνικό Στέκι Καλαμάτας. Η
Ένωση φίλων μουσικής Αρμονία – Περιοδικό Έκφραση Ανάμεσα στα ετερόκλητα μουσικά ακούσματα, υπάρχει ένα είδος που επιμένει να αντιστέκεται διακριτικά: η χορωδιακή μουσική. Με τις απαρχές του στην αρχαιότητα το είδος αυτό της μουσικής προχωρά διαχρονικά και έτσι, μέσα στα διάφορα καλλιτεχνικά σχήματα της πόλης μας, υπάρχουν και τα χορωδιακά. Με αφετηρία την ιδέα
Του Αθανασίου Θεοδωράκη πολιτικού επιστήμονα Η επιστροφή στο χωριό συζητείται πολύ και συχνά γίνεται από ανάγκη επιβίωσης. Γίνεται φυσικά κι ως επιλογή ζωής. Για την πρώτη διάσταση, αυτή της ανάγκης, και ειδικά στην περίοδο κρίσης που περνά ο τόπος μας, θα ήθελα να τονίσω δύο πράγματα. Πρώτο, ότι η επιβίωση προηγείται της ανάπτυξης, και
Του Κώστα Κορομηλά Ήθελα μετά από πάρα πολύ καιρό να πιστέψω σε μια καινούργια φωτογραφική μου δημιουργία. Νιώθοντας απίστευτη ευθύνη για τις φωτογραφίες μου, εμπνεύστηκα εικόνες από την αρχαία Ιθώμη. Εντυπωσιασμένος από τις άψυχες πέτρες που στέκουν επιβλητικά μέσα στο χώρο ζώντας αρμονικά με τη φύση στο ρόλο του «συντρόφου» σε ένα μεσογειακό αλώβητο περιβάλλον.
Διαβάζοντας το υπέροχο κείμενο του μικρότερου αδελφού μου Νίκου σε χειρόγραφο, μια και το συνηθίζουμε να ανταλλάσσουμε συχνά τα γραπτά μας για μια γνώμη, συγκινήθηκα τόσο πολύ, ώστε ένιωσα την ανάγκη να εκθέσω εδώ, κάποια από τα συναι- σθήματά μου, αφού πρώτα τονίσω αυτό που η σεμνότητα του Νίκου δεν του επέτρεψε να αναφέρει: ότι,
