«Όταν ήμουν παιδί αγαπούσα πολύ τη μουσική και τη ζωγραφική, αλλά η πόλη δε μου έδινε τα εφόδια να ασχοληθώ. Θέλω να με συμβουλεύσεις τι να κάνω για τα σημερινά παιδιά». Με αυτή την έκκληση ξεκίνησε το θαύμα της Καλαμάτας. Ο Σταύρος Μπένος εκλέχτηκε δήμαρχος τον Νοέμβρη του 1978 και πριν καν αναλά- βει καθήκοντα επισκέφθηκε τον Μάνο Χατζηδάκι στο Τρίτο Πρό- γραμμα, για να ζητήσει τη βοήθειά του προκειμένου να ανθίσουν στην πόλη η καλλιτεχνική εκπαίδευση και ο πολιτισμός. Ακο- λούθησε η ίδρυση της ΔΕΠΑΚ το 1985, η οποία το 2011 εντάχθη- κε στη σημερινή κοινωφελή επιχείρηση «Φάρις» του Δήμου Καλαμάτας. Μια εντυπωσιακή ιστορία 40 χρόνων, μια πορεία μέσα από φουρτούνες, με επιτυχίες και καταξίωση. Το ζητούμενο σήμερα είναι η ανανέωση και μετεξέλιξη, μέσα σε συνθήκες σοβαρής υποστελέχωσης, απουσίας σύγχρονου οράματος και επανάπαυσης στις δάφνες του παρελθόντος. Για την ιστορία και το μέλλον της ΔΕΠΑΚ – «Φάρις» δώσαμε το λόγο στον πρωτοπόρο της πολιτιστικής ανάπτυξης της πόλης, Σταύρο Μπένο, στον Δημήτρη Γιαννημάρα, μέλος του αντίπαλου πόλου στο Δήμο Καλαμάτας, ο οποίος υπηρέτησε τη ΔΕΠΑΚ ως πρόεδρος και μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου επί 16 χρόνια, αυξάνοντας το πολιτιστικό έργο, στον Τάσο Πολυχρονόπουλο, το παλιότερο μέλος της διοίκησης της ΔΕΠΑΚ – «Φάρις», του οποίου η ματιά είναι πάντα βαθύτερη ως προς την πολιτιστική πολιτική του Δήμου και στο σημερινό πρόεδρο της «Φάρις», Σωτήρη Κριτσωτάκη, στον οποίο ο δήμαρχος Θανάσης Βασιλό- πουλος εμπιστεύτηκε αυτή την τόσο σημαντική θέση, παρότι είναι νέος δημοτικός σύμβουλος.
ΣΤΑΥΡΟΣ ΜΠΕΝΟΣ
Ο Σταύρος Μπένος θυμάται την πρώτη συνάντηση με τον Μάνο Χατζηδάκι, μετά την εκλογή του ως δημάρχου, με μεγάλη συγκίνηση: «Τον πήραν τα δάκρυα και μου έστειλε όλο το Τρίτο Πρόγραμμα. Οργάνωσε το 1ο Φεστι- βάλ, που ήταν για την Κλασική Μουσι- κή. Φοβήθηκα τότε και μου είπε να μην ανησυχώ και ότι σιγά-σιγά θα δημιουργήσουμε το κοινό. Παράλ- ληλα, ό,τι συγκρότημα είχε, μας το έστελνε δωρεάν. Τότε δεν είχα χώρο και κάναμε τις εκδηλώσεις μας στο Δημαρχείο, στη σημερινή αίθουσα του Δημοτικού Συμβουλίου, που ήταν φρεσκοανακαινισμένη. Το γραφείο του δημάρχου τότε, λόγω των έργων στο Δημαρχείο, ήταν στη Φιλαρ- μονική, ενώ άλλοι χώροι δεν υπήρχαν. Παλιότερα η Λαϊκή Βιβλιο- θήκη, η Πανταζοπούλειος Λαϊκή Σχολή, αποτελούσε έναν πνευ- ματικό και πολιτιστικό πυρήνα, αλλά όταν ανέλαβα εγώ ο χώρος αυτός ήταν μη λειτουργικός, γιατί είχε υψηλή επικινδυνότητα. Απαγορευόταν να γίνει οτιδήποτε».
Μετά πολλές συναντήσεις του Σταύρου Μπένου με τον Μάνο Χα- τζηδάκι και πολλούς άλλους σημαντικούς ανθρώπους του πολιτι- σμού, ετοιμάστηκε και μπήκε σε εφαρμογή ένα ολιστικό σχέδιο για την πολιτιστική ανάπτυξη στην Καλαμάτα. Λέει ο πρώην δήμαρχος, δημιουργός και πρόεδρος του Σωμα- τείου «Διάζωμα» σήμερα: «Το σχέδιο αυτό είχε περιγράψει πολύ ωραία ο Χατζηδάκις. Έλεγε: Θα κάνουμε ένα δίχτυ πάνω από την πόλη που θα έχει τρεις νοερούς κύκλους. Ο ένας θα είναι για όλους τους πολίτες που θα πέφτουν μέσα ανυποψίαστοι. Ο δεύτε- ρος κύκλος θα είναι για τους πιο μυημένους και περιλάμβανε σεμινάρια για την ιστορία της τέχνης. Ο τρίτος κύκλος ήταν τα περίφημα εργαστήρια τεχνών, το Ωδείο, τα Εικαστικά και το Θέα- τρο. Είχα ετοιμάσει και το εργαστήριο των οπτικοακουστικών, με πρώτο διευθυντή τον Παντελή Βούλγαρη, όμως δεν πρόλαβα να το υλοποιήσω λόγω των σεισμών που το ανέστειλαν». Σε ό,τι αφορά τις υποδομές για τις δημοτικές καλλιτεχνικές σχο- λές, ο Σταύρος Μπένος ξεκίνησε από το μηδέν. Το μεν κτίριο του Δημοτικού Ωδείου διεκδικούσαν η Εκκλησία και το υπουργείο Παιδείας, το δε Ζουμπούλειο των Εικαστικών ήταν κληροδότημα και με πολύ μόχθο κατάφερε ο Δήμος να αλλάξει το σκοπό του για να εγκαταστήσει το Κέντρο Χορού. Φυσικά, δεν υπήρχε ούτε εξοπλισμός για τις δημοτικές καλλι- τεχνικές σχολές. Ο Σταύρος Μπένος σημειώνει ότι με έρανο κατάφερε να συγκεντρώσει χρήματα προκειμένου να γίνουν οι μελέτες για τη λειτουργία των σχολών, όπως η ακουστική μελέτη στο Ωδείο. Παράλληλα, «χάρη σε δύο χαρισματικούς υπουργούς, τη Μελίνα και τον Γεννηματά, καταφέραμε να μπει στον ανα- πτυξιακό νόμο ο πολιτισμός και μάλιστα με επιδότηση 65%, έτσι αποκτήσαμε τα πιάνα, τα όργανα και όλο τον εξοπλισμό που χρει- αζόμασταν για τις σχολές μας». Ο πρώην δήμαρχος τόνισε ότι από την πρώτη στιγμή προσπάθη- σε να θεμελιώσει την ανάπτυξη της Καλαμάτας πάνω σε δύο «αδελφάκια», τον πολιτισμό και το περιβάλλον, σε μια περίοδο μάλιστα που είχε επικρατήσει μια «υστερία» στην Καλαμάτα για τα ναυπηγεία και τις πολυκατοικίες, με μεγάλο κίνδυνο για τη φυσιογνωμία του Ιστορικού Κέντρου και της παραλίας της πόλης. Όπως συνεχίζει, το μέλλον της Καλαμάτας δεν μπορεί να είναι άλλο από την αξιοποίηση αυτής της προίκας, του πολιτισμού και του περιβάλλοντος, προσθέτοντας πάντως ότι «η πόλη βρίσκεται σε κίνδυνο. Χρησιμοποίησα πρόσφατα σε συνέντευξή μου τον κίνδυνο να βρεθεί η πόλη στη θέση του Τιτανικού, ζώντας μια τεχνητή ευδαιμονία, σαν να μην βλέπει τις απειλές που υπάρχουν. Όλες οι ασπίδες της έχουν αποδυναμωθεί. Πρώτο και κύριο είναι το στεγαστικό. Δεν έχει προστεθεί ούτε ένα τετραγωνικό μέτρο από το πολεοδομικό σχεδιασμό του ’87, η πόλη ασφυκτιά, τα ενοίκια είναι στα ύψη». Η πρόταση του Σταύρου Μπένου, όσον αφορά στη συνέχιση της πολιτιστικής ανάπτυξης της Καλαμάτας, είναι να στραφεί «στην περίφημη οικονομία του πολιτισμού». Όπως εξήγησε, πέραν της παροχή του Δήμου προς τις αισθήσεις και τις ψυχές των αν- θρώπων, μέσω του πολιτισμού, πρέπει να επιδιώξουμε κι αυτό που ονομάζω γενετικό υλικό του “Διαζώματος”, δηλαδή τη διπλή βιωσιμότητα, την περιβαλλοντική και την πολιτιστική. Η πόλη έχει εξαιρετικές υποδομές, πρωταγωνιστεί μεταξύ των ευρωπαϊκών πόλεων, όχι μόνο των ελληνικών. Χρειάζεται άλλη προσέγγιση, όπως είναι το Crowdfunding και ο θεσμός των εταιρικών μελών που έχουμε εδώ στο “Διάζωμα”, τα οποία χρηματοδοτούν και τα λειτουργικά έξοδα και τις δράσεις. Αυτή η προσέγγιση μπορεί, για παράδειγμα, να ξεκινήσει από το Μέγαρο Χορού για να λει- τουργήσει με τρόπο βιώσιμο. Έχουν γίνει απόπειρες στο παρελ- θόν που ήταν επιφανειακές και πρέπει να δούμε πώς θα είναι αυτοδύναμο οικονομικά. Αυτό είναι το μέλλον της πόλης, να περάσει στην άλλη ποιοτική φάση, της διπλής βιωσιμότητας».
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΓΙΑΝΝΗΜΑΡΑΣ
Επέτειος 40 χρόνων των καλλι- τεχνικών σχολών της «Φάρις», πρώην ΔΕΠΑΚ. Ένα μεγάλο κομ- μάτι της ιστορίας τους το έχετε ζήσει ως πρόεδρος αυτής της δημοτικής επιχείρησης. Ποια είναι η εμπειρία που σας έχει μείνει; Πέρασαν 40 χρόνια λειτουργίας της ΔΕΠΑΚ-«Φάρις»; Δεν το πιστεύω, γιατί σαν χθες μου φαίνεται ότι το _depak_Flash Page.qxd 4/3/2026 5:33 μμ Page 31 FLASH 1990 ο αείμνηστος δήμαρχος Παναγής Κουμάντος μού ανέθεσε τη διοίκηση της τότε ΔΕΠΑΚ. Δύσκολη αποστολή, δύσκολο έργο, δύσκολος ο καλλιτεχνικός κόσμος, τεράστια όμως η προσφορά του πολιτισμού. Προσαρμόστηκα σύντομα, γιατί ο τομέας αυτός ταίριαζε στο χα- ρακτήρα μου, γι’ αυτό και ξεπέρασα τις δυσκολίες που βρέθηκαν στο δρόμο μου και δημιούργησα, πιστεύω, έργο. Δυσκολίες; Τι πιο δύσκολο μπορεί να είναι από το να μην έχεις σταθερά στο ταμείο σου τα χρήματα λειτουργίας των σχολών σου; Φαντάζεται κανείς τον εαυτό του να πλησιάζει το τέλος του μήνα και να μην έχει τα χρήματα να πληρώσει το προσωπικό και τους καθηγητές των σχολών; Ή να τελειώνει μια παράσταση και οι συντελεστές να σου ζητούν τα χρήματα αμέσως και σε δολά- ρια; Ή σε κάποια δύσκολη χρονική περίοδο που κινδύνευε η λει- τουργία της ΔΕΠΑΚ εσύ να πρέπει να δίνεις εγγυήσεις, να ξεχνάς τι σημαίνει ύπνος και να τρέχεις να λύνεις προβλήματα; Δεν παραγνωρίζω και τις δυσκολίες εξεύρεσης του προσωπικού των σχολών. Όμως, χαρές δεν είχα; Δε δημιουργήθηκε έργο; Μπορώ να ξεχά- σω τον εαυτό μου να πηγαίνει στην Τρίπολη με έναν φάκελο στα χέρια και να διεκδικεί από τον τότε υπουργό Πολιτισμού, Θάνο Μικρούτσικο, το Φεστιβάλ Χορού; Σήμερα, 30 χρόνια λειτουργίας του φεστιβάλ, δε χρειάζεται εγώ να σχολιάσω τίποτα. Μπορώ να ξεχάσω τον εαυτό μου, μαζί με τον Νίκο Δαλαρέτο και τον Γιώργο Βασιλόπουλο, να δημιουργούμε τη Δημοτική Πινα- κοθήκη; Την εισήγηση του Χρήστου Ρηγάνα και την απόφαση να υλοποιή- σουμε την Μπιενάλε Γλυπτικής και οι δημιουργίες των καλλι- τεχνών να παραμείνουν στην Καλαμάτα; Ή να πηγαίνω στο γρα- φείο του τότε υπουργού Παιδείας, Γιώργου Σουφλιά, και να κατα- φέρνω να πάρω την απόφαση δημιουργίας του Μουσικού Σχο- λείου στην Καλαμάτα; Ξεχνιούνται οι εκδηλώσεις σαν τους «Αγώνες Ελληνικού Τραγου- διού» και οι «Μεσογειακές Μουσικές Συναντήσεις» και τόσες άλλες δημιουργίες; Θεωρώ, λοιπόν, τον εαυτό μου ευτυχή που υπηρέτησα 16 χρόνια τη ΔΕΠΑΚ, και ως πρόεδρος και ως μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου, γιατί με έμαθε να μη χάνω το θάρρος μου σε δυσκολίες, να μπορώ να διοικώ ένα σύνολο ανθρώπων, να κάνω φίλους, να μάθω καλύτερα την αξία του πολιτισμού, να μάθω την αξία της προφοράς και να προσφέρω χαρές στους συνανθρώ- πους μου. Τι έχουν προσφέρει οι σχολές της «Φάρις» και πρώην ΔΕΠΑΚ στους πολίτες της Καλαμάτας και στην ίδια την πόλη; Ίσως υπάρχουν κάποιοι συνδημότες μας που αμφιβάλλουν για την αξία των σχολών της ΔΕΠΑΚ. Εγώ θα πω ότι μέσα από αυτές τα παιδιά μας βρίσκουν μια δημιουργική και όχι μόνο απασχό- ληση, διαμορφώνουν χαρακτήρα, βρίσκουν θέσεις εργασίας, πολλά τα παραδείγματα που έχουμε. Και τέλος, με εκδηλώσεις, όπως το Διεθνές Φεστιβάλ Χορού, δημιουργούνται τουριστικά ρεύματα προς την Καλαμάτα με τα ανάλογα οικονομικά οφέλη. Πώς πρέπει να συνεχίσουν την πορεία τους; Εγώ πιστεύω ότι όχι μόνο πρέπει να διατηρηθούν οι σχολές της ΔΕΠΑΚ, αλλά θα πρέπει να αναβαθμιστούν. Νομίζω ότι ήρθε η ώρα για να διεκδικηθεί από το Δήμο της Καλα- μάτας ένα παράρτημα της Σχολής Καλών Τεχνών στην πόλη. Ποιους και ποιες καλλιτέχνες θυμάστε περισσότερο από την ενασχόλησή σας στη «Φάρις» και πρώην ΔΕΠΑΚ; Δεν μπορώ να μην αναγνωρίσω ότι μέσω της ΔΕΠΑΚ γνώρισα αξιόλογους ανθρώπους της τέχνης και έκανα και φίλους από τον καλλιτεχνικό κόσμο. Υπήρχε περίπτωση διαφορετικά να συνερ- γαστώ και να καθίσω στο ίδιο τραπέζι με ανθρώπους όπως τον Θεοδωράκη, τον Χατζιδάκι, τον Μικρούτσικο, τη Νάνα Μούσχου- ρη, τον Ξαρχάκο, τον Σαββόπουλο, τη Μερκούρη, τον Κωστάλα και τόσους άλλους; Είναι βέβαιο ότι θα ξεχάσω, αν αρχίσω να γράφω, ονόματα, αλλά δε γίνεται να μην αναφερθώ στον Γιώργο Κουρουπό, τη Βίκυ Μαραγκοπούλου και τον Νίκο Δαλαρέτο, που όχι μόνο πρόσφε- ραν ακούραστα στη ΔΕΠΑΚ, δέθηκαν με την πόλη της Καλαμά- τας, δίνοντας το «παρών» όταν τους ζητήθηκε, και μου πρόσφε- ραν και τη φιλία τους, γι’ αυτό και τους ευχαριστώ!
ΤΑΣΟΣ ΠΟΛΥΧΡΟΝΟΠΟΥΛΟΣ
Σαράντα χρόνια, λοιπόν! Σαράντα χρόνια συμπληρώθηκαν από τη συγκρότηση και λειτουργία του σημαντικότερου πολιτιστικού οργανισμού της πόλης μας, της ΔΕΠΑΚ δηλαδή,που αργότερα μετασχηματίστηκε και λειτουργεί ως ΚΕ «Φάρις». Σχεδόν δύο γενιές παιδιών της πόλης μας έλαβαν καλλιτεχνική παιδεία και χιλιάδες άνθρωποι όλων των ηλικιών συμμετείχαν σε εκπαιδευτικές – επιμορφωτικές – ψυχαγωγικές δράσεις που οργανώθηκαν όλα αυτά τα χρόνια. Σημαντικοί πόροι διατέθηκαν για τη στήριξη αυτής της προσπά- θειας και χάρη στην εμπιστοσύνη στο έργο της, που από νωρίς έδειξαν οι συνδημότες μας και ιδιαίτερα οι χιλιάδες γονείς, και βέβαια στη στήριξη των Δημοτικών Αρχών, κατακτήθηκαν πολλά μέχρι σήμερα. Όπως πλέον αναγνωρίζεται ευρύτατα, όλο αυτό το έργο συνέβα- λε καθοριστικά, εκτός των άλλων, στη διαμόρφωση της σύγχρο- νης ταυτότητας της πόλης μας, ενώ της έδωσε κύρος και ανα- γνωρισιμότητα όχι μόνο πανελλαδικά. Κάτι που, βέβαια, ενισχύθηκε σημαντικά από την προ 30 ετών δημιουργία του Διεθνούς Κέντρου Χορού (ΔΙΚΕΧΟ), το οποίο εντάχθηκε αρμονικά σε αυτή προσπάθεια. Δικαιολογημένη, λοιπόν, η ικανοποίηση όλων όσοι από όποια θέση και όποια περίοδο συνέβαλαν σε αυτό το έργο. Επιβεβλημένη, ταυτόχρονα, και η υποχρέωση για όσους σήμερα έχουν λόγο στα της επιχείρησης (Δημοτική Αρχή και Διοικητικό Συμβούλιο) να ασχοληθούν ουσιαστικά με την κατάσταση στην οποία αυτή βρίσκεται. Γιατί η αναφορά και αναγνώριση όσων αυτή προσφέρει, δε συνε- πάγεται έλλειψη προβλημάτων στη λειτουργία της, ούτε πρέπει να μας οδηγεί στην αγνόησή τους. Σε τελευταία ανάλυση, είναι φυσιολογικό να υπάρχουν προβλήματα και μόνο λόγω της πολύχρονης λειτουργίας της. Μη λησμονούμε, όμως, ότι εκτός των άλλων έχουν προκύψει και δύο νέα σημαντικά δεδομένα. Η πόλη έχει αποκτήσει το Μέγαρο Χορού και το Ανοιχτό Θέατρο, δύο σπουδαία εργαλεία, τα οποία αν αξιοποιηθούν σωστά, θα ενισχύσουν πολύ το πολιτιστικό έργο, ενώ θα συμβάλουν και στην περαιτέρω ανάπτυξή της.
Δεν είναι σκόπιμο να γίνει εδώ ανα- φορά στην κατάσταση και στα προ- βλήματα της Κοινωφελούς Επι- χείρησης «Φάρις». Πολλά από αυτά έχουν τεθεί κατά καιρούς τόσο στο Δημοτικό Συμβούλιο όσο και στο Δ.Σ. της, χωρίς να υπάρξει καμία περαιτέρω ενέργεια. Είναι, συνεπώς, αναγκαίο να γίνει μια συστηματική συζήτηση για αυτά, με τη συμμετοχή ανθρώπων με σχε- τική πείρα και γνώση, μεταξύ των οποίων μπορεί να είναι και πρώην μαθητές των σχολών της επιχείρη- σης που σήμερα έχουν κατακτήσει σπουδαίες θέσεις στον ευρωπαϊκό πολιτιστικό χώρο. Η αξιοποίηση της πείρας από τη δια- δικασία δημιουργίας της ΔΕΠΑΚ θεωρώ ότι θα είναι πολύ χρήσιμη σε μια τέτοια διαδικασία. Προκειμένου, τότε, να καταρτίσει η πόλη ένα ολοκληρωμένο σχέδιο πολιτιστικής ανάπτυξης, επέλεξε και συνεργάστηκε με αξιολογότατα πολιτιστικά στελέχη και καλλιτέχνες, οι οποίοι, χωρίς μάλιστα καμία απολαβή, συνέβαλαν καθοριστικά σε αυτή την προσπάθεια. Γιατί να μη γίνει και σήμερα κάτι ανάλογο; ‘Η αλλιώς, ιδού πεδίον δόξης λαμπρόν για τους ιθύνοντες της πόλης.
ΣΩΤΗΡΗΣ ΚΡΙΤΣΩΤΑΚΗΣ
Ο πρόεδρος της «Φάρις», Σωτήρης Κριτσωτάκης, διανύει την πρώτη του θητεία ως δημοτικός σύμβουλος. Ήταν για εκείνον μεγάλη έκπληξη όταν ο δήμαρχος Θανάσης Βασιλόπουλος του εμπιστεύτηκε τη θέση του προέδρου της κοινωφελούς επιχείρη- σης, με το μεγάλο προϋπολογισμό και τις πολλές αρμοδιότητες. Όπως όμως μας είπε, «είμαι άνθρωπος που του αρέσει η προσπάθεια και δε φοβάται στα δύσκολα. Είπα ότι θα προσπαθήσω για το καλύτερο και το κάνω. Στόχος μου είναι να επενδύσουμε ακόμη περισσότερο στην καλλιτεχνική εκπαίδευση των παιδιών και να φέρουμε νέα πράγματα». Ως νέος άνθρωπος γνωρίζει από την παιδική του ηλικία τη ΔΕΠΑΚ και νυν «Φάρις», αφού πάρα πολλά παιδιά της ηλικίας του παρακολουθούσαν μαθήματα σε αυτήν. Το έργο της ΔΕΠΑΚ και σήμερα «Φάρις», τονίζει ο κ. Κριτσωτάκης, είναι κατά κοινή αποδοχή πολύ σπουδαίο και η δουλειά που γίνεται στις καλλι- τεχνικές σχολές υψηλού επιπέδου. Επισημαίνει χαρακτηριστικά ότι «περίπου το 90% του καλλιτεχνικού εκπαιδευτικού προσω- πικού στις σχολές μας προέρχεται από αυτές, ήταν μαθητές της». Και σήμερα το επίπεδο των σχολών της «Φάρις» είναι πολύ υψηλό, τόνισε ο πρόεδρος της κοινωφελούς επιχείρησης, και σημείωσε πως «αυτό αποδεικνύεται και από το γεγονός ότι ο αριθμός των μαθητών κάθε χρόνο αυξάνεται. Στο Εικαστικό Εργα- στήριο και στη Σχολή Χορού έχουμε περίπου 25-30 αναμονές, αντίστοιχα. Δε φτάνουν όμως οι χώροι μας για τόσους μαθητές, γι’ αυτό ετοιμάζουμε καινούργια αίθουσα στο Εικαστικό και ψάχνο- υμε να βρούμε την καταλληλότερη λύση για τον Χορό. Σε ό,τι αφορά το Δημοτικό Ωδείο, οι εγγραφές έχουν αρχίσει να ανε- βαίνουν μετά τα χρόνια του κορωνοϊού. Το Ωδείο το κοιτάμε πιο προσεκτικά αυτή τη χρονιά και σκοπός μας είναι του χρόνου να δούμε και πάλι τα δίδακτρα, τι βελτιώσεις μπορούμε να κάνουμε». Θέμα προτεραιότητας, είπε ακόμη ο πρόεδρος της «Φάρις», είναι η βελτίωση των κτιριακών εγκαταστάσεων και ο εκσυγχρονισμος των τριών καλλιτεχνικών σχολών, και έχουν ήδη γίνει διάφορες παρεμβάσεις προς αυτή την κατεύθυνση, ενώ έχουν προγραμμα- τιστεί και άλλες. Σε ό,τι αφορά τις ιδιωτικές σχολές, ο Σωτήρης Κριτσωτάκης ανέφερε ότι δεν υπάρχει καμία αντιπαλότητα, αντίθετα σημείωσε πως επιθυμία του είναι η συνεργασία, γιατί μέσα από αυτήν τα οφέλη για την κοινωνία είναι μεγαλύτερα. Τέλος, αναγνώρισε για το Μέγαρο Χορού πως ακόμη δεν έχει αξιοποιηθεί στο βαθμό που θα μπορούσε, ωστόσο επισήμανε ότι υπάρχει προσπάθεια από τη Δημοτική Αρχή να είναι σταθερά ανοιχτό και να φιλοξενεί εκδηλώσεις και προγράμματα. Αυτό είπε ότι έχει ξεκινήσει από φέτος, με διάφορα προγράμματα, όπως με τη συνεργασία με την Εθνική Λυρική Σκηνή, η οποία παρουσιάζει στο Μέγαρο παραστάσεις της και εκπαιδευτικές δράσεις. «Το ιδανικότερο θα ήταν –συνέχισε ο κ. Κριτσωτάκης- να μπορέ- σουμε να εξασφαλίσουμε τη χρηματοδότηση που χρειαζόμαστε για να φτιαχτούν στο υπόγειο του Μεγάρου η Σχολή Χορού και το συνεδριακό κέντρο, για να είναι το Μέγαρο ανοιχτό κάθε μέρα. Αυτό προσπαθούμε και πιστεύουμε ότι στο τέλος θα τα καταφέ- ρουμε να αξιοποιήσουμε στο υψηλότερο επίπεδο αυτό το στολίδι που διαθέτει η Καλαμάτα». ■
