Αντί για ξέγνοιαστη καλοκαιρινή διάθεση, σκεφτικοί και συνοφρυωμένοι όλοι μας, με τις οικονομικές έγνοιες και την υποτονική προς ώρας τουριστική κίνηση, τα διάφορα μεγάλα ή μικρά προβλήματα με τα οποία είμαστε αντιμέτωποι καθημερινά ο καθένας και η καθεμιά μας, με τα όσα άσχημα και δραματικά συμβαίνουν στη χώρα μας, στη διεθνή σκηνή, στον πλανήτη…
«Οι μισοί Έλληνες έχουν κατάθλιψη και οι άλλοι μισοί μένουν Καλαμάτα» λέγαμε ανεκδοτολογικά, κι αυτό είναι ένα «στατιστικό» που φθίνει σε βάρος μας…
Όμως, κρατάμε γερά και δεν πρόκειται να παραδοθούμε εύκολα! Όχι, όσο ο καθένας μας συνεχίζει να προσπαθεί να κάνει ευσυνείδητα τη δουλειά του, όσο κρατάμε τις ανθρώπινες αξίες. Όσο το καλωσόρισμα, τα χαμόγελα αντιστέκονται στα χείλη των ιδιοκτητών, των υπαλλήλων και των πελατών στα τοπικά μας καταστήματα, στα αγαπημένα μας καφέ-στέκια, στην όποια εργασία και συναλλαγή μας, στις συναντήσεις των φίλων και στα πρόσωπα των δικών μας ανθρώπων. Στις φευγαλέες ζεστές ματιές με τους ξένους με τους οποίους διασταυρωθήκαμε για μια στιγμή μονάχα (ξένοι κι εμείς αλλού).
Και η μεσσηνιακή θάλασσα ανεκτίμητη, εκεί, πάντα, δίπλα μας, στα πόδια μας και μέχρι όπου φτάνει η ματιά. Με όμορφα καλοκαιρινά καταστήματα ή απλώς ξεδιπλώνοντας στην άμμο μια πετσέτα. Ακόμα και χωρίς αυτή, ενδίδοντας στην παρόρμηση της στιγμής «για μια βουτιά».
Καλοκαίρι με καλή παρέα, με οικογενειακή θαλπωρή, με το σμίξιμο των συγγενών (ποιος δεν ανυπομονούσε να συναντηθεί με τα αγαπημένα του ξαδέλφια;). Με φρέσκα φρούτα, δροσερό καρπούζι και παγωτό, ενίοτε και με την ξεχασμένη βανίλια-υποβρύχιο.
Ορεινά ή παραλιακά, τα όμορφα χωριά μας αντιστέκονται κι αυτά και ζωντανεύουν το καλοκαίρι. Τα παιδιά επιστρέφουν και σκορπίζουν γέλια, παιχνίδια, χαρά. Οι θερινές πολιτιστικές εκδηλώσεις αμέτρητες, οι περισσότερες δωρεάν, φέρνουν τον κόσμο πιο κοντά.
Οι παιδικές παρέες (όταν κλείνουν τα αυτιά στις «Σειρήνες» των κινητών) μας θυμίζουν πώς είναι να ζεις, να βιώνεις τη ζωή.
Ας ζήσουμε κι εμείς, έστω και για λίγο, σαν παιδιά…
Σ.Π.
