Πώς φτάσαμε ως εδώ;
Να καταστρέψουμε μια χώρα, να οδηγήσουμε στη φτώχεια και την ανέχεια χιλιάδες οικογένειες, να γκρεμίσουμε τα όνειρα των νέων ανθρώπων…
Πρέπει, άραγε, να απολογηθούν κάποιοι για όλα αυτά;
Γιατί δεν μπορεί όλα αυτά να έγιναν στην τύχη. Δεν μπορεί να έγιναν από μόνα τους. Κάποιοι έβαλαν το χεράκι τους. Το πόσο βαθιά, δεν το γνωρίζουμε.
Διαβάζω τα «πόθεν έσχες» των πολιτικών μας και ζαλίζομαι. Εκατομμύρια στις καταθέσεις τους, δεκάδες ακίνητα, μετοχές, βίλες, και αναρωτιέμαι:
Πώς τα απέκτησαν όλα αυτά;
Δεν χωράει στο μυαλό μου. Άνθρωποι ανεπάγγελτοι, που μπήκαν στην πολιτική εξαργυρώνοντας «αγώνες», δηλώνουν σήμερα τεράστια ποσά.
Πού στο καλό δούλευαν;
Πώς γίνεται δημόσιοι υπάλληλοι να φτιάχνουν επαύλεις με πισίνες και κρεμαστούς κήπους;
Πόσα έπαιρναν, διάολε;
Αναρωτιέται ο καθημερινός άνθρωπος, αυτός που δουλεύει σαν χαμάλης, και το μόνο που κατάφερε είναι να χτίσει ένα σπιτάκι και –στα πενήντα του– να αγοράσει ένα μικρό αυτοκίνητο.
Και τώρα τι;
Βάλαμε άραγε μυαλό; Θα μπουν τα πράγματα σε μια σειρά;
Θα έρθουν νέοι άνθρωποι, απαλλαγμένοι από τις αμαρτίες των προηγούμενων;
Δύσκολο. Πολύ δύσκολο.
Τα κόμματα που διαφέντεψαν τις τύχες αυτής της χώρας –και με τις πράξεις ή τις παραλείψεις τους την έφεραν ως εδώ– δεν δείχνουν να αλλάζουν πραγματικά.
Ίδια πρόσωπα, ίδιες κουβέντες, ίδιες μεθοδολογίες.
