flash

flash

Έν Καλάμαις

του Πέτρου Α. Τσώνη

 

Από τους γέροντες του Ιερού Καθίσματος Δολών πήρα αυτή τη φωτογραφία που συνοδευόταν από ένα μικρό μήνυμα: «Γράψτε κάτι, οι μέλισσες κινδυνεύουν με αφανισμό». Έψαξα λίγο το θέμα και πραγματικά τρόμαξα με τις συνέπειες που θα έχει ο πλανήτης μας, όταν εκλείψουν οι μέλισσες.

Ελπίζω να τρομάξετε κι εσείς διαβάζοντας το παρακάτω άκρως διαφωτιστικό κείμενο της Greenpeace και όλοι μαζί να ενεργοποιηθούμε πριν να είναι πολύ αργά: 

Τι θα συμβεί αν εξαφανιστούν οι μέλισσες;

Φαντάζεστε το καλοκαίρι χωρίς καρπούζι, πεπόνι, αγγουράκι, κολοκυθάκι και μελιτζάνα; Και όχι μόνο αυτά, αλλά και δεκάδες άλλα αγαπημένα μας φρούτα και λαχανικά που εξαρτώνται από τις μέλισσες για την επικονίασή τους, δηλαδή τη γονιμοποίηση του άνθους για να παραχθεί ο καρπός τους.

Από τα τέλη του 1990 οι μελισσοκόμοι, κυρίως στην Ευρώπη και τη Β. Αμερική, είχαν διαπιστώσει ότι οι πληθυσμοί των μελιφόρων μελισσών (οι μέλισσες που κατοικούν σε κυψέλες και παράγουν μέλι) μειώνονταν με ασυνήθιστα γρήγορους ρυθμούς. Οι μέλισσες αυτές είναι απαραίτητες για την παραγωγή της τροφής μας, γιατί επικονιάζουν τα φυτά, και δεν είναι οι μόνες. Και άλλα έντομα, όπως οι άγριες μέλισσες και οι πεταλούδες, εκτελούν επίσης πολύτιμο επικονιαστικό έργο. Πάνω από το 35% της παγκόσμιας παραγωγής τροφής εξαρτάται από τα έντομα-επικονιαστές. Από τα 100 είδη καλλιεργειών, τα οποία παράγουν το 90% της παγκόσμιας τροφής, 71 επικονιάζονται από τις μέλισσες. Χωρίς αυτά, εκατομμύρια άνθρωποι και ζώα θα υπέφεραν από στέρηση τροφής.

Στην Ευρώπη μόνο, πάνω από 4.000 είδη λαχανικών μεγαλώνουν χάρη στην ακούραστη δουλειά των μελισσών. 

Γιατί εξαφανίζονται οι μέλισσες;

Η μεγαλύτερη απειλή για τις μέλισσες προέρχεται από τα χημικά φυτοφάρμακα υψηλής τοξικότητας που χρησιμοποιούνται στις βιομηχανικές καλλιέργειες. Αυτά τα πολύ επικίνδυνα φυτοφάρμακα, συμπεριλαμβανομένων των νεονικοτινοειδών, έχουν την ιδιότητα να κυκλοφορούν σε όλα τα μέρη του φυτού. Οι μέλισσες τα προσλαμβάνουν από τη γύρη και το νέκταρ, κάτι που βλάπτει το νευρικό τους σύστημα και πολύ συχνά τις οδηγεί στο θάνατο. Οι ολοένα περισσότερες μονοκαλλιέργειες που προωθεί η βιομηχανική γεωργία και που έχουν οδηγήσει στη μείωση της βιοποικιλότητας και την καταστροφή πλούσιων σε ποικιλία οικοσυστημάτων. Οι μονοκαλλιέργειες αποτελούν μεγάλο κίνδυνο, γιατί οι μέλισσες για να επιβιώσουν θα πρέπει να τρέφονται από μία μεγάλη ποικιλία ανθοφόρων φυτών.

Η Διεθνής Ένωση για την Προστασία της Φύσης (IUCN) εκτιμά ότι θα εξαφανιστούν άλλα 20.000 ανθοφόρα φυτά τις επόμενες δεκαετίες. Αυτό επηρεάζει τις μέλισσες που ζουν σε μελίσσια και ακόμα περισσότερο τις άγριες μέλισσες, που χρειάζονται αδιατάρακτους βιότοπους για να χτίσουν τις φωλιές τους. 

Το 35% της διατροφής μας κινδυνεύει

Χρειάζεται μία μέλισσα για να γίνει το λουλούδι πεπόνι, αγγουράκι, κολοκυθάκι και μελιτζάνα… Αν όμως εξαφανιστούν οι μέλισσες, δε θα γίνει... τίποτα! Η επικονίαση, η γονιμοποίηση δηλαδή του άνθους για να γίνει καρπός, είναι το πολυτιμότερο αγαθό που προσφέρουν οι μέλισσες στον άνθρωπο και το περιβάλλον. Χωρίς την επικονίαση, η τροφή που καταλήγει στο πιάτο μας θα ήταν πολύ λιγότερη, καθώς το 1/3 των καλλιεργειών βασίζεται σε αυτήν.

Εάν οι μέλισσες αφανιστούν, οι 71 από τις 100 πιο σημαντικές φυτικές καλλιέργειες παγκοσμίως που επικονιάζονται από τις μέλισσες θα αρχίσουν να εξαφανίζονται και αυτές. Ειδικότερα, καρποί όπως τα μήλα, οι φράουλες και τα αμύγδαλα θα εμφανίσουν απότομη πτώση. Η εξαφάνιση των μελισσών, όμως, θα έχει και καταστροφικές επιπτώσεις στην οικονομία, αν αναλογιστούμε ότι η οικονομική αξία της επικονίασης των μελισσών αποτιμάται σε 265 δισ. ευρώ το χρόνο παγκοσμίως. 

Η λύση

 

Αν πάρουμε μέτρα για την προώθηση της βιοποικιλότητας στην αγροτική γη και την προστασία των οικοσυστημάτων που είναι ακόμη ανέπαφα, μπορούμε να προσφέρουμε στις μέλισσες το περιβάλλον που χρειάζονται. Το πρώτο βήμα είναι να εφαρμόσουμε νόμους που θα απαγορεύουν τη χρήση των χημικών που αφανίζουν τις μέλισσες. Τον Απρίλιο του 2013, χάρη σε σας και τους πολίτες από κάθε μεριά της Ευρώπης που στήριξαν την εκστρατεία της Greenpeace και άλλων οργανώσεων, καταφέραμε μια σπουδαία νίκη: την απαγόρευση τριών επικίνδυνων νεονικοτινοειδών φυτοφαρμάκων από την πλειοψηφία των κρατών-μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Η εφαρμογή αυτής της απόφασης και η απόσυρση των φυτοφαρμάκων από την αγορά είναι ένα σημαντικό πρώτο βήμα για να σώσουμε τις μέλισσες. Χρειάζεται, όμως, παράλληλα και λήψη μέτρων για την προώθηση της βιοποικιλότητας στην αγροτική γη και την προστασία των οικοσυστημάτων που είναι ακόμη ανέπαφα. Βήματα όπως να φτιάξουμε φράχτες από θάμνους και δέντρα και να δημιουργήσουμε περιοχές με άγρια λουλούδια, μαζί με δίκτυα βιοτόπων, μπορούν να βοηθήσουν τις μέλισσες. Ευτυχώς, η βιολογική γεωργία (χωρίς τη χρήση χημικών φυτοφαρμάκων) επεκτείνεται σε πολλές χώρες, αφού ο έλεγχος των ζιζανίων γίνεται μηχανικά και διατηρείται η βιοποικιλότητα. Η αμειψισπορά (εναλλαγή καλλιεργειών στο ίδιο χωράφι) μειώνει την πίεση των παράσιτων στα χωράφια και είναι ένα ακόμα μοντέλο φιλικής προς τις μέλισσες γεωργίας. Τα εθνικά πάρκα και οι κήποι με ντόπια φυτά ωφελούν τις μέλισσες, με την προϋπόθεση όμως ότι αποφεύγονται τα χημικά φυτοφάρμακα και προστατεύεται η ποικιλία σε φυτά και δέντρα.

 

Ο Θανάσης ξέρει από… βέσπα

και γυρνάει μαζί της την Ευρώπη

Συνέντευξη στον Σταύρο Χ. Μαρτίνο

 

«Καλέ μου άνθρωπε, ξέρεις από βέσπα;» ρωτάει ο Θανάσης Βέγγος στην αξέχαστη ελληνική ταινία. Ο Θανάσης Αντωνόπουλος θα του απαντούσε αμέσως ότι ξέρει. Όχι μόνο ξέρει, αλλά έχει γυρίσει με τη βέσπα του κάμποσες χώρες της Ευρώπης, έχει γνωρίσει ανθρώπους που λατρεύουν τη βέσπα από όλα τα μήκη και πλάτη της γης, έχει αποκτήσει εμπειρίες που τον έχουν κάνει καλύτερο ως οδηγό και άνθρωπο.

Η σχέση του με τις δύο βέσπες του δεν επιδέχεται αμφισβήτησης. «Κοπέλες του» τις αποκαλεί.

Ας δούμε λίγο πότε και πώς ξεκίνησε αυτή η σχέση, μέχρι πού τον έχει πάει η βέσπα του τον Θανάση και ποιο είναι το απόσταγμα των ταξιδιωτικών εμπειριών του:

 

-Η σχέση σου με τη βέσπα πότε ξεκίνησε;

Το μικρόβιο το κόλλησα από πιτσιρίκος. Από τότε που με έβαζε ο πατέρας μου μπροστά στη βέσπα όρθιο και η μάνα μου ήταν πίσω με τον αδερφό μου αγκαλιά και πηγαίναμε βόλτες. Πηγαίναμε για μπάνιο στη θάλασσα, εκδρομές και διάφορα άλλα.  

-Πότε άρχισες να οδηγάς βέσπα;

Από 13 χρονών, παράνομα, στη γειτονιά. Δε με άφηνε ο πατέρας μου να κατέβω από τη Λαιίκων, κοντά στην οποία είναι το πατρικό μου σπίτι, σε μια περιοχή σαν χωριό. Με το που έβγαλα, όμως, το δίπλωμα, 18 χρονών και μία ημέρα, πήγα εκδρομή στη Στούπα.  

-Αμέσως;

Ναι! Και δεν πρόκειται να το ξεχάσω ποτέ. Πήρα το δίπλωμα 19 Ιουλίου και 20 Ιουλίου ήμουν με τη βέσπα στη Στούπα.  

-Αν θυμάμαι καλά, εκείνη την εποχή της μόδας ήταν τα παπάκια…

Ναι, η μητέρα μου είχε παπάκι HONDA, αλλά δε με συγκίνησε ποτέ.  

-Γιατί τέτοιος έρωτας με τη βέσπα; Θυμάμαι, μάλιστα, που λέγαμε ότι οι βέσπες είναι δύσκολα μηχανάκια…

Υπάρχει αυτή η φήμη ότι η βέσπα είναι δύσκολη. Θέλει μια προσοχή, γιατί έχει μικρή ρόδα και δεν έχει αναρτήσεις όπως οι μεγάλες μηχανές. Το θέμα, όμως, είναι ότι η βέσπα δε σε αφήνει ποτέ. Δεν πρόκειται να μείνεις και να χρειαστείς οδική βοήθεια για να σε φέρει πίσω. Ό,τι και να πάθεις, έχεις τα πράγματα που χρειάζονται και τη φτιάχνεις επί τόπου.

-Τη δική σου βέσπα πότε την αγόρασες;

Το 2011. Ήταν όταν γιόρταζε η Ιταλία τα 150 χρόνια της ενοποίησής της και η PIAGGIO επανακυκλοφόρησε την PX 150, την οποία και παρήγγειλα. Βγήκαν λίγα κομμάτια με σειριακό αριθμό, είναι συλλεκτικά μηχανάκια. Θυμάμαι την παρήγγειλα και περίμενα εννιά μήνες να έρθει. Έχει πάνω και αυθεντικό αυτοκόλλητο «1861-2011 150 anniversario Unita d’ Italia».

-Έχεις και τη δική σου βέσπα και του πατέρα σου;

Ναι και δεν αποχωρίζομαι καμία. Του πατέρα μου είναι μοντέλο “Sprint Veloce” του 1971.

-Αυτοκίνητο;

Έχω, αλλά το χρησιμοποιώ σπάνια, μόνο για τις μετακινήσεις όλης της οικογένειας.

-Πότε ξεκίνησες να ταξιδεύεις με τη βέσπα;

Τα ταξίδια στο εξωτερικό τα ξεκίνησα το 2014. Στο νομό ταξίδευα από όταν πήρα το δίπλωμα και μετά. Τις Κυριακές με τους φίλους πηγαίναμε για μπάνια στην Πύλο, την Κορώνη, τη Φοινικούντα, την Καρδαμύλη, τη Στούπα.  

-Το πρώτο ταξίδι στο εξωτερικό πώς προέκυψε;

Να σου πω πρώτα ότι το 2010 φτιάξαμε πέντε φίλοι το Vespa Club Καλαμάτας. Δεν ήμασταν από την αρχή φίλοι, τυχαία γνωριστήκαμε, επειδή και οι πέντε είχαμε βέσπες. Είναι ο Σταύρος Γεωργακόπουλος, ο Γιώργος Παπαδόπουλος, ο Παναγιώτης Παναγόπουλος, ο Κώστας Σπάλλας κι εγώ. Πήγαμε σε ένα δικηγόρο, μας ετοίμασε ένα καταστατικό, εγκρίθηκε από το Πρωτοδικείο και ξεκίνησε η λειτουργία του club μας. Ως club διοργανώσαμε κάποιες κοντινές εκδρομές, ενώ όταν ήρθαν στην Καλαμάτα τα άτομα που συμμετείχαν στο γύρο της Ελλάδας με βέσπα, άρχισε να μπαίνει το μικρόβιο των εκδρομών. Ώσπου τα Χριστούγεννα του 2013 χτύπησε το τηλέφωνό μου. Ήταν ο Κώστας Γράντης, από το Vespa Club της Λάρισας, συνταξιούχος αστυνομικός, ο οποίος μου πρότεινε, εάν ήθελα, να πάμε μαζί ταξίδι στην Ιταλία με τις βέσπες μας. Αμέσως του απάντησα ότι θέλω και αυτό ήταν. Έτσι έγινε το πρώτο μου ταξίδι στο εξωτερικό με τη βέσπα, με τον Κώστα Γράντη από τη Λάρισα και τον Γιώργο Καρδαρά από την Πάτρα.

-Και πού ακριβώς πήγατε;

Στη Μάντοβα, στην παγκόσμια συνάντηση βέσπα. Εκεί συναντήσαμε 10.000 βέσπες από όλο τον κόσμο.  

-Πώς ήταν αυτή η πρώτη εμπειρία ταξιδιού στο εξωτερικό;

Άφησε κάτι στη ζωή μου που δε θα περάσει ποτέ. Ότι δεν ανεβαίνουμε ποτέ στη μηχανή χωρίς κράνος. Δε φορούσα ποτέ και όταν βγήκα στο εξωτερικό και είδα πώς κυκλοφορούν εκεί, όταν είδα την οδική συμπεριφορά που έχουν οι ξένοι, δεν ξανάβγαλα το κράνος και βελτίωσα και τη δική μου οδική συμπεριφορά.

Κατά τα άλλα, στη Μάντοβα γνώρισα ανθρώπους από όλο τον κόσμο, με τους οποίους έχουμε επικοινωνία ακόμη μέσω των κοινωνικών δικτύων. Στο ξενοδοχείο έμενα με φίλους από τη Ρωσία, το Βιετνάμ και την Ινδονησία. Μάλιστα, ο Ινδονήσιος πέρσι μου έστειλε ένα μπλουζάκι από το Vespa Club της περιοχής του! 

-Σε ποιες άλλες χώρες έχεις πάει με τη βέσπα σου;

Το 2015 πήγα στην παγκόσμια συνάντηση βέσπα που έγινε στην Κροατία, την επόμενη χρονιά πήγα στο Σαν Τροπέ της Γαλλίας, μετά στο Τσελ αμ Ζέε, στις Αυστριακές Άλπεις, όπου έγινε μια πολύ ωραία εκδήλωση. Φέτος δεν πήγαμε πουθενά λόγω οικονομικών.  

-Έχουν μεγάλο κόστος αυτά τα ταξίδια, καθώς και η συντήρηση της βέσπας;

Εμείς τα ταξίδια τα κάνουμε κάπως... σπαρτιάτικα. Με ξηρά τροφή και οικονομία. Πληρώνουμε τα καύσιμα και τα ξενοδοχεία και στα υπόλοιπα κάνουμε οικονομία, γιατί δεν είμαστε λεφτάδες. Σε ό,τι αφορά τη συντήρηση της βέσπας, όχι δεν είναι ακριβή. 

-Περιέγραψέ μου λίγο πώς είναι στο ταξίδι;

Δεν μπαίνω ποτέ σε αυτοκινητόδρομους και σε μεγάλες εθνικές οδούς, πάω πάντα από τον παλιό δρόμο, γιατί μου αρέσει να βλέπω και να μυρίζω. Είναι τελείως διαφορετικές μυρωδιές και τοπία στο εξωτερικό, εγώ δεν το είχα ξανανιώσει. Αν, όμως, πήγαινα από τον αυτοκινητόδρομο, δε θα ένιωθα τίποτα, θα πήγαινα με τέρμα το γκάζι και θα έβλεπα μόνο αυτοκίνητα και νταλίκες να με περνάνε. Από τον παλιό δρόμο περνάς από χωριά, βλέπεις τους κατοίκους, σταματάς όπου θέλεις, σε ένα ωραία δασάκι, χαλαρώνεις, ξαπλώνεις και ξεκουράζεσαι και εσύ και η βέσπα σου.  

-Το πιο ωραίο μέρος που έχει πάει ποιο είναι;

Δεν έχω να πω κάποιο συγκεκριμένο. Είμαι, πάντως, λάτρης του βουνού και μου άρεσε πολύ στις Άλπεις, στην Αυστρία. Ανεβήκαμε σε έναν παγετώνα στο Γκρόσγκλοκνερ, όπου το χιόνι ήταν δύο μέτρα. Είχαν καθαρίσει το δρόμο τα εκχιονιστικά και δεξιά και αριστερά το χιόνι ήταν σαν τεράστιος τοίχος. Ήταν 15 Ιουνίου και η θερμοκρασία ήταν -2, ενώ στην Ιταλία, απ’ όπου ξεκινήσαμε, είχε 40 βαθμούς! Μου άρεσε πάρα πολύ. Εν τω μεταξύ, εκεί είδα και ξύλινα σπίτια που με ενδιαφέρουν πολύ λόγω του επαγγέλματός μου. Έχω, επίσης, μια φωτογραφία από μια στιγμή που δε θα ξεχάσω ποτέ: Κάναμε παρέλαση βέσπες από 37 χώρες και εγώ ήμουν ο σημαιοφόρος από την Ελλάδα.  

-Όταν είσαι στο εξωτερικό κάνεις συγκρίσεις; Δηλαδή, πώς είναι τα πράγματα στην Ελλάδα και πώς έξω, πώς οδηγούν εδώ και πώς εκεί, πόσο σέβονται έξω το δικυκλιστή και πόσο εδώ;

Ναι, κάνω συγκρίσεις. Να σου πω, για παράδειγμα, ότι στην Αυστρία δεν ακούσαμε μία φορά μια κόρνα, δε μας είπε κανένας “άιντε, ρε, πάρτε το μοναστήρι σας και κάντε λίγο άκρη”. Και σε ό,τι αφορά τους δρόμους, οι ελληνικοί είναι σαν της Αλβανίας. Οι χειρότεροι δρόμοι που έχω οδηγήσει ποτέ είναι στην Αλβανία. Να σου πω, επίσης, ότι στη Σλοβενία είδα εργάτες με σκούπα να καθαρίζουν την άσφαλτο. Και δε μιλάω για αυτοκινητόδρομο ή κάποια μεγάλη εθνική οδό. Έξω ξέρεις ότι δε θα κινδυνεύσεις από λακκούβα ή να γλιστρήσεις επειδή το οδόστρωμα δεν έχει καλή ποιότητα.  

-Με τη βέσπα είσαι αιώνια δεσμευμένος;

Ναι!

-Να πάρεις μιαν άλλη μηχανή δεν το έχεις σκεφτεί ποτέ;

Όχι! 

-Στα μεγάλα ταξίδια που κάνεις, όταν βλέπεις άλλους με μεγάλες μηχανές, με τα δερμάτινα ρούχα τους, τις βαλίτσες τους στο πλάι, τι σκέφτεσαι;

Δεν έχω ζηλέψει ποτέ. Και εγώ φοράω τη στολή μου, είμαι προστατευμένος αν πέσω. Το να έχω μια μηχανή και να πηγαίνω με 200 χιλιόμετρα τι νόημα έχει; Τι θα δω, τι θα μυρίσω, τι θα αισθανθώ; Βέβαια, μια μεγάλη μηχανή είναι πιο άνετη για τον αναβάτη, αλλά και η βέσπα έχει τα καλά της. Τουλάχιστον εμένα δε θα με πάρει ποτέ η οδική βοήθεια, όπως πήρε ένα συνάδελφο που, ενώ είχε βέσπα, ήρθε σε μια εκδρομή με μεγάλη μηχανή, γιατί γκρίνιαζε η γυναίκα του.

-Έχεις να συμβουλέψεις κάτι τους φίλους της μηχανής, με όλη αυτή την εμπειρία που έχεις συσσωρεύσει;

Ένα πράγμα έχω να πω: Να φοράει ο κόσμος πάντα κράνος και να μη βιάζεται. Αυτός που βιάζεται δε φτάνει πάντα.

-Έξω ο κόσμος δεν είναι βιαστικός δηλαδή;

Όχι τόσο πολύ. Έχω καταλήξει ότι εμείς δεν οδηγούμε σωστά και δεν ντρέπομαι που το λέω. Όταν πηγαίναμε στη Σλοβενία ή στην Αυστρία ή στην Κροατία, στα φανάρια όλοι σταματούσαν πίσω από τη διάβαση πεζών, ενώ οι Έλληνες σταματούσαμε πάνω στη διάβαση. Ντροπιάστηκα και τότε είπα «πίσω από τη διάβαση κι εμείς». Έχω μάθει να οδηγώ διαφορετικά, καλύτερα πιστεύω.  

-Κάτι που να σου άφησε άσχημη γεύση, στα ταξίδια που έχεις κάνει, υπάρχει;

Ένιωσα δραματικά συναισθήματα στην Κύπρο, στην Παγκύπρια Συνάντηση Βέσπα. Ήταν ωραία, περάσαμε καλά, γελάσαμε, φάγαμε, ήπιαμε, χορέψαμε, αλλά όταν πήγα στα κατεχόμενα με έπιασε η καρδιά και η ψυχή μου. Στενοχωρήθηκα πολύ.

 

Ο Θανάσης Αντωνόπουλος, οι φίλοι του τον φωνάζουν και «κοτσίδα», είναι 40 ετών, παντρεμένος με την Ανδανία Λουμπρούκου και έχουν δύο παιδιά, την Αλεξία και τον Χρήστο. Το δεύτερο σπίτι του, όπως λέει χαρακτηριστικά, είναι η Δημοτική Φιλαρμονική Καλαμάτας, στην οποία είναι ερμηνευτής από το 1988 και παίζει άλτο κόρνο. Από το 2010 είναι πρόεδρος των εργαζομένων της Φιλαρμονικής. Το επάγγελμά του είναι ξυλουργός και έχει αναλάβει το ξυλουργικό εργαστήριο του πατέρα του, στο Βιοτεχνικό Πάρκο Καλαμάτας. Αγαπάει με πάθος και τη δουλειά του και τη Φιλαρμονική και τη βέσπα, αλλά όποτε χρειαστεί θυσιάζει τις αγάπες του αυτές για τη μεγαλύτερη αγάπη της ζωής του, την οικογένειά του. 

Η δημιουργία και η προσφορά μπορεί να ανθίσουν παντού

 

του Σταύρου Χ. Μαρτίνου

 

 

Είχε βραδιάσει, έξω είχαν κάνει μια ωραία παρέα νέες και νέοι που κουβέντιαζαν χαλαρά και ήσυχα. Όταν μπήκα, με καλωσόρισε ένθερμα και φιλικά ο……Βρυώνης, τον οποίο έβλεπα από κοντά πρώτη φορά, αλλά προηγουμένως είχαμε μιλήσει στο τηλέφωνο. Εκείνος με προσκάλεσε να πάω να δω τη δουλειά που γίνεται στο Σύλλογο.

Από τη μεγάλη αίθουσα στο βάθος ακουγόταν παραδοσιακή μουσική και φαίνονταν άντρες και γυναίκες που έκαναν πρόβα στο χορό. Αμέσως με διαπέρασε το καλό κλίμα που επικρατούσε στο χώρο και στους ανθρώπους του Πολιτιστικού Συλλόγου «Αγία Τριάδα» Καλαμάτας.

Ήξερα ότι είναι ένας Σύλλογος δραστήριος, με πολλά μέλη και πολλές δραστηριότητες. Όταν, όμως, τον επισκέφτηκα, εντυπωσιάστηκα. Ήταν σαν να πήγα σε μια κυψέλη με ανθρώπους που κάνουν ωραία πράγματα, περνάνε καλά και μεταδίδουν και στους υπόλοιπους όμορφα συναισθήματα. Όλα αυτά στην Αγία Τριάδα. Στην περιοχή που, ενώ αντιμετωπίζει οξυμένα προβλήματα, παραβατικές συμπεριφορές συγκεκριμένων ατόμων και εγκατάλειψη κοινόχρηστων χώρων, συνάντησα ανθρώπους ανήσυχους, δημιουργικούς, δραστήριους, πρόθυμους να προσφέρουν…

«Ο Σύλλογος ιδρύθηκε το 2004, στον οικισμό των Εργατικών Κατοικιών 8, από μια ομάδα εθελοντών που έβαλε σκοπό να αντιμετωπίσει προβλήματα της περιοχής και όχι μόνο», μας λέει ο πρόεδρος της «Αγίας Τριάδας», Δημήτρης Μαστραγγελόπουλος.

Σήμερα ο Σύλλογος έχει περίπου 300 μέλη και διαθέτει το εξαιρετικό χορευτικό τμήμα «Αργώ», με κεντρικό χοροδιδάσκαλο τον Γιώργο Λιάρο, που είναι γνωστός και στην Ελλάδα και στο εξωτερικό.

Το Χορευτικό Τμήμα «Αργώ» είναι το καμάρι του Συλλόγου και σκοπό έχει τη διατήρηση και ανάδειξη της μουσικής και χορευτικής παράδοσης του τόπου.

Όμως, ο Σύλλογος, σημειώνει ο Δημήτρης Μαστραγγελόπουλος, έχει ακόμη Τμήμα Θεάτρου, έχει ομάδα που καταγράφει παραδοσιακά τραγούδια από την ευρύτερη περιοχή με σκοπό να τα διασώσει, έχει δημιουργήσει Τράπεζα Αίματος και διοργανώνει εθελοντικές αιμοδοσίες. Επίσης, η «Αγία Τριάδα» συμμετέχει σε παραδοσιακές εκδηλώσεις και επετείους, ενώ το μπουλούκι της είναι το πρώτο που φτάνει στην πλατεία 23ης Μαρτίου, πίσω από τον Παπαφλέσσα, κατά την αναπαράσταση της Απελευθέρωσης της Καλαμάτας. Προσκαλείται, επίσης, στην αναπαράσταση της Εξόδου του Μεσολογγίου και σε σειρά παρόμοιων επετειακών εκδηλώσεων σε διάφορες περιοχές της Μεσσηνίας και της Ελλάδας.

Επιπλέον, διαθέτει μεγάλη συλλογή παραδοσιακών ενδυμασιών, πολλές από τις οποίες, μάλιστα, ράβουν οι ίδιες οι γυναίκες της «Αγίας Τριάδας».

Η μεγαλύτερη εκδήλωση που διοργανώνει ο Σύλλογος είναι το διήμερο πανηγύρι της Αγίας Τριάδας, το καλύτερο στην πόλη της Καλαμάτας, ενώ με τα έσοδα καλύπτονται διάφορες άλλες δραστηριότητες. Όπως, για παράδειγμα, το κόστος για την επισκευή και συντήρηση του κτηρίου που έχει νοικιάσει στη λεωφόρο Αθηνών 154. Ο χώρος αυτός είναι πραγματικά εξαιρετικός και είναι εντυπωσιακό ότι φτιάχτηκε με την εθελοντική εργασία των μελών του Συλλόγου. Επίσης, το γραφείο του Συλλόγου βρίσκεται δίπλα από την εκκλησία της Αγίας Τριάδας.

Επιπρόσθετα, διοργανώνει σημαντικές πολιτιστικές εκδηλώσεις. Αξέχαστη θα μείνει η μουσικοχορευτική εκδήλωση με τίτλο «Να ‘μουν πουλί να πέταγα», τον Ιούλιο του 2016 στο Κάστρο της Καλαμάτας, με παραδοσιακές μουσικές και τραγούδια από διάφορες περιοχές της Ελλάδας, με τη συμμετοχή κι άλλων μουσικών και χορευτικών σχημάτων, όπως και το σέρβικο σχήμα Laza Nancic.

Ακόμη, η «Αγία Τριάδα» διοργανώνει εκδρομές για τα μέλη της, προσκαλείται το Χορευτικό Τμήμα της σε διάφορα Φεστιβάλ στην Ελλάδα, έχει παρουσιάσει την αναπαράσταση της απελευθέρωσης της Καλαμάτας στο Ογκολογικό Νοσοκομείο Παίδων «Ελπίδα», όπου το κλίμα ήταν συγκινητικό, διοργανώνει επιχειρήσεις καθαρισμού των κοινόχρηστων χώρων της περιοχής, ενώ έχει λάβει μέρος στη μουσική παράσταση «Το υφαντό του Μωριά» στο Ίδρυμα Μιχάλη Κακογιάννη, όπως και στο 33ο Φεστιβάλ Παραδοσιακών Χορών και Μουσικών της Φοιτητικής Ένωσης Θεσσαλονίκης.

Ο Δημήτρης Μαστραγγελόπουλος απάντησε και στην απορία μας, πώς καταφέρνει ο Σύλλογος να κρατάει στα τμήματά του τόσο κόσμο και να είναι τόσο δραστήριος, τονίζοντας ότι «υπάρχει μεταξύ μας οικογενειακή ατμόσφαιρα, έχουμε χτίσει δεσμούς και όσα καινούργια μέλη έρχονται εντάσσονται κι αυτά αμέσως στην οικογένειά μας». Πρόσθεσε, μάλιστα, πως «ο κόσμος κυρίως μας πλησιάζει λόγω του χορού, για να γραφτεί στο χορευτικό μας τμήμα. Και μέσα από το χορό ξεφεύγει από τα προβλήματα της καθημερινότητας, ανοίγεται στους υπόλοιπους, έρχεται κοντά μας και η “οικογένειά” μας μεγαλώνει».

Τέλος, σημείωσε ότι σημαντικό ρόλο παίζει και το κτήριο που έχει νοικιάσει ο Σύλλογος, το οποίο, ανέφερε ο κ. Μαστραγγελόπουλος, “δε θέλουμε να λειτουργεί μόνο ως χώρος για τις πρόβες μας και την προετοιμασία των εκδηλώσεών μας. Ο χώρος αυτός είναι και το στέκι μας, κρατάει δεμένη την παρέα μας».

Στη διοίκηση του Συλλόγου τον πρόεδρο Δημήτρη Μαστραγγελόπουλο πλαισιώνουν ο αντιπρόεδρος Αντώνης Μποσίνης, ο γραμματέας Όθωνας Κατσιώλης, ο ταμίας Δημήτρης Εξηνταβελόνης και το μέλος Πηνελόπη Γουρδέα.

 

Σημειώνεται ότι μαθήματα χορού γίνονται από το Σύλλογο καθημερινά, ενώ για το νέο έτος 2018-2019 οι εγγραφές θα ξεκινήσουν το Σεπτέμβριο. 

του Πέτρου Θέμελη

 

Το πόσο σημαντική ήταν η αγωγή των νέων για τη δωρική μεσσηνιακή κοινωνία μαρτυρεί, εκτός των άλλων, το μεγαλειώδες πλήρες και ενιαίο αρχιτεκτονικό συγκρότημα Γυμνασίου-Σταδίου-Παλαίστρας, που φιλοξενούσε την εφηβεία  (Εικ. 1).

Η εφηβεία είχε αναδειχθεί σε δημοφιλή πολιτικό θεσμό σε κάθε πόλη, ο οποίος συγκέντρωνε τις αξίες της αγωγής των νέων. Αφορούσε στην εκπαίδευση εφήβων των ανώτερων κοινωνικών τάξεων της πρωτεύουσας Μεσσήνης, καθώς και πόλεων της μεσσηνιακής επικράτειας, όπως της Ασίνης (σημερινής Κορώνης), της Κορώνης (σημερινό Πεταλίδι), των Κολωνίδων, της Μεθώνης, της Πύλου, της Κυπαρισσίας, της Θουρίας.

Σε συνέχεια και σε επαφή με το νότιο πέρας της δυτικής στοάς του Γυμνασίου βρίσκεται η Παλαίστρα, τετράγωνο περίστυλο οικοδόμημα δωρικού ρυθμού, πλευράς 23,90Χ23,90 μέτρων, με δώδεκα κίονες σε κάθε πλευρά που ορίζουν το αίθριο με την κονίστρα για τα αγωνίσματα της πάλης, της πυγμής και του παγκράτιου (Εικ. 2). Το περιστύλιο περιβάλλεται από ευρεία διπλή στοά που έφερε δίρριχτη στέγη, η μεσαία κιονοστοιχία της οποίας ήταν αράβδωτη. Στη δυτική πλευρά της εσωτερικής αυλής της Παλαίστρας, όπου βρισκόταν η κονίστρα, αποκαλύφθηκαν τα θεμέλια ενός ορθογώνιου ναΐσκου με πλακοστρωμένο δάπεδο και αύλακα απορροής των όμβριων της στέγης. Στο μέσο του δαπέδου υπάρχει βάθρο αγάλματος που έφερε το μαρμάρινο κορμό Ηρακλή, πάτρωνα των εφήβων κυνηγών.

Κατά μήκος της δυτικής πλευράς του περιστυλίου της Παλαίστρας, μια σειρά πέντε ευρύχωρων δωματίων εξυπηρετούσε τις ανάγκες της εκπαίδευσης και της διαβίωσης των εφήβων.

Από βορρά προς νότο απαντώνται τα εξής δωμάτια:

1. Η ορθογώνια αίθουσα του λουτρού, διαστάσεων 14 Χ 7,20 μ., με είκοσι δύο λουτήρες (Εικ. 3), οι οποίοι γέμιζαν με υπερχείλιση από κρουνό ευρισκόμενο στη ΒΑ γωνία του τοίχου της αίθουσας. Η στέγη στηριζόταν σε τέσσερις δωρικούς κίονες σε δεύτερη χρήση. Το πλακόστρωτο δάπεδο φέρει πυκνές αντιολισθητικές αυλακώσεις και έχει κλίση προς τον αγωγό απορροής των υδάτων, ο οποίος περνά κάτω από το κατώφλι της ανατολικής εισόδου και καταλήγει στην αύλακα των όμβριων του περιστυλίου της Παλαίστρας. Στην πρώτη οικοδομική φάση, τη στέγη του λουτρού στήριζαν τετράγωνοι πεσσοί, όπως δείχνουν ίχνη τους στο δάπεδο.

2. Αίθουσα σχεδόν τετράγωνη, διαστ. 7Χ7,20 μ., που επικοινωνεί μέσω θυραίου ανοίγματος με την αίθουσα του λουτρού (Εικ. 4). Λειτουργούσε πιθανότατα ως αποδυτήριον και αλειπτήριον.

3. Αίθουσα διδασκαλίας ορθογώνια (ακροατήριον), διαστάσεων 10Χ7,20 μ., με λίθινο συνεχές έδρανο γύρω στους τοίχους και επιχρισμένο με ερυθρωπό κονίαμα δάπεδο. Υψηλό βάθρο στο μέσο του δυτικού τοίχου της, έφερε, σε δεύτερη χρήση, το μαρμάρινο γυμνό άγαλμα του Ερμή (Εικ. 5). Ήλθε στο φως, πεσμένος μπροστά στο βάθρο, ο κορμός του προστάτη της εφηβείας θεού και θραύσματα από το αριστερό χέρι και το πόδι του. Στο λίθινο έδρανο της βόρειας πλευράς της αίθουσας βρίσκεται χαραγμένο παιχνίδι για πεσσούς, που ονομάζουμε συμβατικά τρίλιζα ή ντάμα (Εικ. 6). Δύο παρόμοια παιχνίδια βρίσκονται χαραγμένα στο κλιμακοστάσιο του Πρόπυλου προς τη δυτική στοά του Γυμνασίου. Οι έφηβοι στα διαλείμματα χάραζαν κατά κανόνα τα ονόματά τους πάνω στα βάθρα των αγαλμάτων (γκραφίτι) ή επιδίδονταν με ζήλο στο παιχνίδι της ντάμας ή της τρίλιζας.

4. Αίθουσα ορθογώνια, διαστάσεων 14Χ7,20 μ., με μεγάλα ανοίγματα προς τη νότια στοά της Παλαίστρας, η οποία λειτουργούσε πιθανώς ως χώρος σφαιριστηρίου, προπόνησης των πυγμάχων με σάκους (κωρύκεια) κρεμασμένους από την οροφή.

5. Αίθουσα ορθογώνια, ευρύτερη από τις προηγούμενες, διαστάσεων 13,40Χ8,70 μ., η οποία εξέχει προς Ν. επάνω σε υπερυψωμένο πόδιο, οριζόμενο από ισχυρούς αναλημματικούς τοίχους (Εικ.7). Κατά μήκος της βόρειας πλευράς της υπάρχει αβαθές προστώο, 2,10Χ8,70 μ., προσιτό από δύο θύρες. Λειτουργούσε πιθανότατα ως δειπνιστήριο ή χώρος διαμονής των εφήβων.

Στη χαμηλή περιοχή, αμέσως νότια της Παλαίστρας ήλθαν στο φως διάσπαρτα αρχιτεκτονικά μέλη ταφικών μνημείων, ορισμένα ενεπίγραφα, καθώς και θραύσματα επιτύμβιων γλυπτών. Το πλέον αξιόλογο καλλιτεχνικά, αποσπασματικά σωζόμενο, επιτύμβιο ανάγλυφο που χρονολογείται στον 4ο αι. π.Χ. εικονίζει ιματιοφόρο νεαρό άνδρα (αγένειο έφηβο) καθισμένο προς τα αριστερά. Φέρει στο κεφάλι στεφάνι από φύλλα δάφνης που τον χαρακτηρίζει ως αθλητή/νικητή σε αγώνισμα, αθλούμενο αιωνίως και στη μετά θάνατο ζωή (Εικ. 8). Τα τεχνοτροπικά στοιχεία, η ποιότητα κατεργασίας και το πεντελικό μάρμαρο μας επιτρέπουν να αποδώσουμε το ανάγλυφο σε Αθηναίο καλλιτέχνη του 4ου αι. π.Χ.

Μέσα από την άσκηση και τη σκληρή προπόνηση στην πάλη, την πυγμή και το παγκράτιο στην Παλαίστρα, πολλοί έφηβοι αναδεικνύονταν σε αθλητές υψηλών επιδόσεων με λαμπρές νίκες σε αγώνες στα Πανελλήνια Ιερά της Ολύμπιας, των Δελφών, του Ισθμού, της Νεμέας και σε άλλους αγώνες ανά την Ελλάδα και τη Μικρά Ασία. Ο πλέον αξιοθαύμαστος Μεσσήνιος πολυνίκης παλαιστής και παγκρατιαστής, ο οποίος είχε ασκηθεί στην Παλαίστρα της γενέτειράς του, κατήγαγε τριάντα τέσσερις συνολικά νίκες σε δεκαπέντε αγώνες ανά την Ελλάδα ως παις, αγένειος (=έφηβος) και ανήρ. Ως ανήρ είχε τις μέγιστες επιδόσεις του με δώδεκα νίκες στην πάλη, δύο από τις οποίες στην Ολυμπία, και επτά νίκες στο παγκράτιο σε διάφορους πανελλήνιους αγώνες.

 

1 Η Παλαίστρα αναστηλώθηκε στη διάρκεια των ετών 2015-2017 με την οικονομική υποστήριξη της κυρίας Φωτεινής Λιβανού στη μνήμη του συζύγου της Γεωργίου Π. Λιβανού

COSTA NAVARINO

«Βραβείo Ελληνικής Κουζίνας» για τα

εστιατόρια “Taverna” και “Barbouni”

 

Τα εστιατόρια “Taverna” και “Barbouni” στο Navarino Dunes της Costa Navarino ξεχώρισαν στην τελετή των «Βραβείων Ελληνικής Κουζίνας», ανάμεσα στα κορυφαία εστιατόρια της χώρας που αναδεικνύουν την ελληνική γαστρονομία και τα τοπικά προϊόντα.

Ο νέος γαστρονομικός θεσμός του περιοδικού «Αθηνόραμα» και του “Alpha Guide” επιβράβευσε σε μια λαμπρή τελετή στη Θεσσαλονίκη την αφρόκρεμα της ελληνικής κουζίνας, ενώ τα βραβεία εκ μέρους της ΤΕΜΕΣ παρέλαβε ο κ. Andre Scheri, Executive Assistant Manager, Navarino Dunes - Costa Navarino.

Υπό την καθοδήγηση του Chef Χρύσανθου Καραμολέγκου, ενός από τους πλέον δημιουργικούς και ταλαντούχους σεφ, τα εστιατόρια “Taverna” και “Barbouni” παρουσιάζουν μενού που αξιοποιούν τα αγνά προϊόντα της περιοχής, τις πρώτες ύλες από τοπικούς προμηθευτές και φάρμες, και δημιουργούν μία ξεχωριστή εμπειρία σύγχρονης ελληνικής γαστρονομίας.

 

Η δε προσέγγιση στα δύο εστιατόρια ακολουθεί τη φιλοσοφία της Costa Navarino για αναβάθμιση και προώθηση της τοπικής και ελληνικής γαστρονομίας, αξιοποιώντας τις πρώτες ύλες της περιοχής, αλλά και τα προϊόντα από τους κήπους και ελαιώνες του προορισμού. 

«Σχεδόν όλους όσοι συμπεριλαμβάνονται σε αυτό το βιβλίο τούς έχω γνωρίσει και προσωπικά. Και όλους ανεξαιρέτως τους γνώρισα κάνοντας ρεπορτάζ για τα αδικήματα για τα οποία κατηγορήθηκαν και καταδικάστηκαν –και μπορώ να σας πω ότι είναι και αυτοί άνθρωποι με συναισθήματα, με ελαττώματα, αλλά και προτερήματα, τα οποία πολλοί από αυτούς χρησιμοποιούν για λανθασμένους στόχους και σκοπούς», γράφει ο πιο γνωστός και για πολλούς ο πιο συμπαθής αστυνομικός ρεπόρτερ, Πάνος Σόμπολος, στο βιβλίο του «Οι αστέρες του εγκληματικού πανθέου όπως τους έζησα».

Το βιβλίο παρουσιάστηκε στην Καλαμάτα και είχαμε την ευκαιρία να γνωρίσουμε και να συμπαθήσουμε περισσότερο τον Πάνο Σόμπολο, και μέσω εκείνου να γνωρίσουμε κάπως και μερικούς από τους «αστέρες του εγκληματικού πανθέου».

 

Η παρουσίαση έγινε από τον επίτιμο υπαρχηγό της Ελληνικής Αστυνομίας Δημήτρη Μητρόπουλο, την αξιωματικό του Πυροσβεστικού Σώματος Σοφία Μπομπόνη και τον πρόεδρο του Δικηγορικού Συλλόγου Καλαμάτας Περικλή Ξηρογιάννη. Συντόνισε η δημοσιογράφος της «Ελευθερίας», Νικολέττα Κολυβάρη. 

Ο άνθρωπος που με τη δύναμη, την πίστη, τις ιδέες και τις ευαισθησίες του δίνει το κίνητρο στους υπολοίπους να γίνουν πιο δραστήριοι, πιο δημιουργικοί, ο Γιώργος Λαζαρίδης, ήταν τυπικός και φέτος στο ραντεβού με τους φίλους και τους υποστηρικτές του και παρουσίασε σε μια θαυμάσια εκδήλωση στο Elite Sity Resort τον απολογισμό της περασμένης χρονιάς.

Σε ό,τι αφορά τις ατομικές του επιδόσεις στο τένις με αμαξίδιο, ο Γιώργος ξεπέρασε το στόχο που είχε θέσει και κατετάγη στην 45η θέση της παγκόσμιας κατάταξης στο μονό (είχε βάλει στόχο την 50ή).

 

Για το δημιούργημα του Γιώργου, τον Αθλητικό Σύλλογο Ατόμων με Αναπηρίες «ΔιαφοροΖΩ», μίλησε ο Γιάννης Καλυβιώτης, ενώ για το Διεθνές Τουρνουά Τένις με αμαξίδιο «Ancient Messene Open» ο Άρης Κορομηλάς. Για τον απολογισμό και τους νέους στόχους του Γιώργου μίλησε η Παυλίνα Φωτοπούλου. Την εκδήλωση συντόνισε ο Θανάσης Παντές. 

Εν Καλάμαις

του Πέτρου Α. Τσώνη

 

Με χαρά ακούσαμε πέρσι από τα χείλη των κυβερνώντων ότι από την αρχή του χρόνου όλα τα καταστήματα εστίασης θα ήταν υποχρεωμένα να προσφέρουν μόνο σφραγισμένα μπουκαλάκια με λάδι στους πελάτες τους.

Ήταν ένα σοφό μέτρο που θα βοηθούσε τους ελαιοπαραγωγούς, αλλά θα γλίτωνε και τους καταναλωτές από τις κάθε είδους απατεωνιές και λαμογιές.

Ο καινούργιος χρόνος ήρθε, το πρώτο τρίμηνό του τελείωσε, όμως το μέτρο κατά κανόνα δεν εφαρμόζεται.

Ελάχιστα μαγαζιά της Καλαμάτας συμμορφώθηκαν με το νόμο, ενώ κάποιοι κάνουν ότι πέφτουν από τα σύννεφα, αν τους ζητήσεις λάδι εμφιαλωμένο.

Και να πει κανείς ότι θα το έδιναν τσάμπα, ότι θα το χάριζαν; Ο νόμος λέει ότι τα 50 ml μπορούν να χρεωθούν ένα ευρώ.

Ας ελπίσουμε ότι το πρώτο τρίμηνο ήταν αρκετός χρόνος για να προσαρμοστούν στα νέα δεδομένα.

Αν, παρ’ όλα αυτά, δεν το καταλάβουν, ας αναλάβουμε, επιτέλους, κι εμείς δράση. Ας ζητάμε επίμονα εμφιαλωμένο λάδι στο τραπέζι μας. Ας καταγγείλουμε τους παραβάτες. Όμως, και οι Αρχές οφείλουν να κάνουν το καθήκον τους απέναντι στους παραγωγούς και τους καταναλωτές.

Κι αφού λέμε για λάδι, να επισημάνουμε ότι με τέτοια φορολογία δύσκολα θα καταφέρουν να επιζήσουν οι ελαιοπαραγωγοί μας, εκτός κι αν η Πολιτεία τούς θέλει μόνιμα φοροφυγάδες. 

 

Υ.Γ. Με χαρά πληροφορηθήκαμε ότι το υπουργείο Υγείας της Αμερικής αποδέχτηκε την πρόταση που είχε υποβάλει ο καθηγητής Προκόπης Μαγιάτης κι έτσι 100 Αμερικανοί θα εφαρμόσουν διατροφή με μεσσηνιακό ελαιόλαδο, για να διαπιστωθούν οι θεραπευτικές του ιδιότητες. Πρόταση που λίγους μήνες πριν είχε απορριφθεί από την ελληνική Πολιτεία!

 

Πώς ένας δημόσιος χώρος γίνεται από γκρίζος… λαμπερός!

 

του Πέτρου Α. Τσώνη

 

Πώς, άραγε, ένας δημόσιος χώρος που φιλοξενεί και μορφώνει παιδιά μπορεί να γίνει από γκρίζος, λαμπερός;

Εύκολα, θα σας πούμε, αν υπάρχουν άνθρωποι που αγαπούν και σέβονται τη δουλειά τους, άνθρωποι που δεν περιορίζουν τις δραστηριότητές τους στις εγκύκλιους του υπουργείου Παιδείας.

Να, σαν το μικρό Γυμνάσιο – Λύκειο Ανδρούσας (μικρό σε σχέση με τον αριθμό των μαθητών). Εκεί, ένας άνθρωπος με την εθελοντική βοήθεια εικαστικών, κατάφερε να λαμπρύνει τους εσωτερικούς χώρους και να τους κάνει συγκρίσιμους με την πανέμορφη εξωτερική εικόνα που αντικρίζει ο επισκέπτης από το γραφείο και τις αίθουσες των μαθητών, την καταπληκτική θέα του Βουλκάνου.

Όλα ξεκίνησαν, όταν ο Παναγιώτης Χρόνης ανέλαβε τη διεύθυνση του Λυκείου την προηγούμενη χρονιά. Οι γερασμένοι μαυροπίνακες που βρίσκονταν στις αποθήκες χρησιμοποιήθηκαν από τον Νίκο Παναγιωτόπουλο ως τελάρα ζωγραφικής. Το αποτέλεσμα, όπως βλέπετε στις φωτογραφίες που δημοσιεύουμε, είναι εντυπωσιακό. Από κοντά και ο γιος του, ταλαντούχος ζωγράφος κι αυτός, Σταύρος Παναγιωτόπουλος.

Η εικαστική παρέμβαση, όμως, δεν εξαντλείται στη ζωγραφική. Η Ρούλα Παναγιωτοπούλου δημιούργησε δύο ενότητες με υπέροχες φωτογραφίες του συζύγου της, φωτογράφου Μίμη Ζώη, φωτογραφίες με πρόσωπα και τοπία από τις κατά καιρούς αποδράσεις του Μίμη στη Μεσσηνία.

 

Ποια ήταν, όμως, η αντίδραση των μαθητών απ’ αυτές τις παρεμβάσεις;

«Οι μαθητές ενθουσιάστηκαν – μας λέει ο κ. Χρόνης – όταν επέστρεψαν από τις διακοπές των Χριστουγέννων. Το όλο εγχείρημα το αντιμετώπισαν με σεβασμό και το υπερασπίζουν».

Τριάντα παιδιά στο Λύκειο, πενήντα δύο στο Γυμνάσιο, παιδιά από την Ανδρούσα και τη γύρω περιοχή, πολλά από τα οποία ξεκινούν από τα χωριά τους στις 6.00 το πρωί για να είναι στην ώρα τους.

Μέγιστο πρόβλημα γι’ αυτά και τους καθηγητές η έλλειψη κυλικείου στο σχολείο, αφού έχει κατασκευαστεί χωρίς άδεια (βλέπετε, ο Πατακός δε χρειαζόταν άδειες και τέτοια, παρά μόνο το μυστρί του).

Ας ελπίσουμε ο Δήμος Μεσσήνης να λύσει γρήγορα το πρόβλημα.

Οι δε ιδέες και πρωτοβουλίες του καλού λυκειάρχη δεν τελειώνουν εδώ. Του ευχόμαστε να τις υλοποιήσει σύντομα!

 

Δε θα ξεχάσω αυτό που μας είπε φεύγοντας από το γραφείο του: «Εδώ αγγίζεις ψυχή». Τυχεροί –λέμε εμείς- οι μαθητές που έχουν τέτοιους δασκάλους!

του Θανάση Παντέ

 

Κάθε φορά που βρίσκομαι στη Στούπα την ανακαλύπτω εξαρχής. Όπως και τούτη τη φορά, καταμεσής του χειμώνα, χωρίς το τουριστικό της πρόσωπο, κυριολεκτικά μιαν άλλη Στούπα. Μια Στούπα που μόνο όσοι τη ζουν μπορούν να εκτιμήσουν όπως της αξίζει και της ταιριάζει, απαλλαγμένη από τα φτιασίδια που η τουριστική πραγματικότητα της έχει δώσει τα τελευταία πολλά χρόνια.

Νεράιδα της Μεσσηνίας αποκαλούν τη Στούπα και δεν έχουν άδικο. Το λίκνισμά της στην αγκαλιά του Μεσσηνιακού κόλπου θα αρκούσε γι’ αυτόν το χαρακτηρισμό. Η Στούπα σήμερα δε θυμίζει σχεδόν σε τίποτα, βέβαια, την εποχή που έζησε σ’ αυτήν για κάποιο διάστημα ο Καζαντζάκης, πλην ενός μέρους γύρω από την παραλία της Καλόγριας, όπου βρίσκεται το σπιτάκι που έμενε όταν βρισκόταν στην περιοχή την περίοδο 1917-1918.

Το πρόσχημα για να βρεθεί στη Στούπα ήταν η επιχειρηματική ενασχόληση με το εγκαταλελειμμένο σήμερα ορυχείο της Πραστοβάς μαζί με το Γιώργη Ζορμπά και ο βαθύτερος λόγος, βέβαια, η αποφυγή της στρατεύσεως, μιας και ο σχετικός νόμος της εποχής τού έδινε την ευκαιρία να το κάνει.

Όλα αυτά είναι λίγο-πολύ γνωστά και ελάχιστα έχουν να κάνουν με όσα στις σελίδες αυτές αναφέρω. Άλλωστε, δε γίνεται να βρεθείς στη Στούπα και να μην αναφερθείς στον Καζαντζάκη και τον Ζορμπά, που πλέον αποτελούν εμβληματικά πρόσωπα αναφοράς για την περιοχή.

Καθώς περιπλανιέμαι στην ερημική Στούπα, συναντώ έναν από τους πλέον πιστούς θαυμαστές της, που χρόνια τώρα την επισκέπτεται ανελλιπώς. Είχαμε να βρεθούμε από το Σεπτέμβριο του 2017 που το Πολιτιστικό Σωματείο ΝΑΡΤΟΥΡΑ είχε πραγματοποιήσει τις εκδηλώσεις με το γενικό τίτλο «Καζαντζάκης και Ζορμπάς στη Στούπα 100 χρόνια μετά».

Καθόλου ερημίτης δεν είναι ο εν λόγω θαυμαστής της Στούπας, αλλά χαίρεται κι αυτός, όπως κι εγώ, βλέποντας την παραλία της Καλόγριας χωρίς την πληθώρα των ομπρελών που αλλοιώνουν την όψη της.

 

Άλλο δεν έχω να προσθέσω σε αυτό το κείμενο. Άλλωστε, σύντομα θα είμαι πάλι εκεί, καθώς οι ενδιαφέρουσες δράσεις στην ευρύτερη περιοχή της Μάνης, χάρη στην καθοριστική συμβολή της ΝΑΡΤΟΥΡΑ, γίνονται ολοένα και περισσότερες.

Πρόσφατα Άρθρα